Τσίπρας: Είστε πολιτικά και ηθικά εκτεθειμένος που ανεχθήκατε τους χειρισμούς συγκάλυψης της Μενδώνη

Ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξη Τσίπρα, στη Βουλή για την ποιότητα της Δημοκρατίας και του δημοσίου διαλόγου

Λένε ορισμένοι -και ίσως όχι αδίκως- ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό επιχείρησε να κάνει σήμερα επί σαράντα λεπτά σ’ αυτό εδώ το βήμα ο κ. Μητσοτάκης, αν και ξεκίνησε την ομιλία του, λέγοντας ότι δεν θέλει η σημερινή συζήτηση στη Βουλή να πάρει χαρακτήρα αντιπαράθεσης ποδοσφαιρικών αγώνων Γ΄ Εθνικής, αλλά ο ίδιος φρόντισε να κατεβάσει το επίπεδο σε τοπικό ερασιτεχνικό, ούτε καν Γ΄ Εθνική.

Και το μεγάλο ζήτημα για όλους όσους μας παρακολουθούν σήμερα είναι ότι βρισκόμαστε εδώ και ένα μήνα σχεδόν μπροστά σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις, μπροστά σε αποτρόπαια εγκλήματα, αλλά μπροστά και σε ένα μεγάλο σκάνδαλο που αφορά την απόπειρα συγκάλυψης αυτών των αποτρόπαιων πράξεων.

Αυτή είναι η ατζέντα της συζήτησης σήμερα. Ό,τι κι αν αποφασίσατε να θέσετε ως τίτλο της σημερινής συζήτησης, αξιοποιώντας τον Κανονισμό της Βουλής για άλλη μια φορά και καλώντας μας να κάνετε ανακοινώσεις, η πραγματική συζήτηση είναι αυτή που διεξάγεται τούτη την ώρα σε κάθε ελληνική οικογένεια, σε κάθε σπίτι, σε κάθε χώρο δουλειάς. Αν ήταν ανοιχτά -και όπου είναι ανοιχτά- τα καφενεία σε κάθε καφενείο. Έχουμε πανδημία, είναι κλειστά. Αυτή, όμως, είναι η συζήτηση σήμερα. Για όλα αυτά θέλει ο ελληνικός λαός που μας παρακολουθεί να ακούσει από εμάς σήμερα κάτι.

Και για αυτά περίμενε σήμερα να ακούσει, κύριε Μητσοτάκη, από εσάς κατά τα σαράντα λεπτά της ομιλίας σας έστω και μια αναφορά στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης, έστω και μια συγγνώμη για τις ολιγωρίες, για τα λάθη, για τις παραλείψεις της κυβέρνησής σας και να δώσετε κάποιες εξηγήσεις.

Αντί αυτού, όμως, εσείς επιλέξατε, αλλάζοντας το πλαίσιο της συζήτησης, να γλιτώσετε από αυτήν την βάσανο. Δεν είναι εύκολο πράγμα για έναν πολιτικό να αναλαμβάνει ευθύνη. Και δεν είναι τυχαίο ότι επιλέξατε σήμερα σ’ αυτήν εδώ την κρίσιμη συζήτηση στα έδρανα τα υπουργικά να μην κάθεται η κ. Μενδώνη, αλλά να κάθεται η κ. Αγαπηδάκη. Το επιλέξετε προφανώς. Δεν είναι τυχαίο.

Μόνο που, κύριε Μητσοτάκη, κάνετε ένα λάθος. Κάνετε ένα λάθος, διότι δεν έχετε μάλλον συνειδητοποιήσει ότι σήμερα δεν ήρθατε εδώ στη Βουλή για να δώσετε εξηγήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ ή για να απευθυνθείτε και να εγκαλέσετε την αντιπολίτευση. Ήρθατε στη Βουλή για να απευθυνθείτε στον ελληνικό λαό που μας παρακολουθεί. Διαισθάνομαι ότι είναι μια από τις συζητήσεις με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ήρθατε, λοιπόν, εδώ αδιαφορώντας για τον κόσμο που μας παρακολουθεί για να στήσετε μια κομματική αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση.

Το θέμα που απασχολεί, όμως, την ελληνική κοινωνία δεν είναι θέμα κομμάτων. Υπερβαίνει τα κόμματα. Είναι θέμα κοινωνίας, μιας κοινωνίας που αυτές τις μέρες έχει αρρωστήσει με όλα αυτά που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, μιας κοινωνίας που πονά και αφορά κάθε μάνα, κάθε πατέρα, κάθε οικογένεια ανεξαρτήτως κομματικής αντιπαράθεσης.

Μην απευθύνεστε, λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ. Απευθυνθείτε στους ψηφοφόρους σας. Απευθυνθείτε στους βουλευτές σας που ζητάνε παραίτηση Μενδώνη. Μην απευθύνεστε στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΙΝΑΛ, στο ΚΚΕ, στο ΜέΡΑ25, στην Ελληνική Λύση.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ ακριβώς επειδή θέλω σ’ αυτόν τον κόσμο να απευθυνθώ πέρα και έξω από κομματικές ταμπέλες, θέλω να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου όχι με εσάς, θα έρθω και στις ευθύνες σας, αλλά με ένα μεγάλο ευχαριστώ στα θύματα που τόλμησαν. Στα παιδιά και στα κορίτσια, στις γυναίκες και στους άνδρες που κουβαλούσαν για χρόνια μέσα στα βάθη της ψυχής τους ένα βαθύ τραύμα και τόλμησαν.

Βρήκαν το θάρρος όχι μόνο να ανοίξουν την ψυχή τους, αλλά και να δείξουν δημόσια τις πληγές τους, παρά το ότι πολλοί από αυτούς τους οποίους υπέδειξαν ως ενόχους για την κακοποίησή τους ήταν πάρα πολύ ψηλά, ήταν άτομα με εξουσία, δημοσιότητα ή με στενές διασυνδέσεις με ανθρώπους της εξουσίας. Αυτοί σήμερα είναι που πρέπει όλοι μας να επαινέσουμε και να τους πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Γιατί βρήκαν τη δύναμη και ύψωσαν τη φωνή τους, την προσωπική τους μαρτυρία ως ένα φράγμα συλλογικό απέναντι στη λήθη, απέναντι στην ανοχή και στη συγκάλυψη, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δικαιοσύνη και ελπίζω για την κάθαρση και προστατεύοντας, με αυτόν τον τρόπο, εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια στο μέλλον από τέτοιου είδους κακοποιήσεις.

Σε αυτές και σε αυτούς, λοιπόν, οφείλεται η μεγάλη συζήτηση που άνοιξε στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στο πολιτικό σύστημα. Αυτούς και αυτές οφείλουμε να στηρίξουμε σήμερα, χωρίς κομματικά προαπαιτούμενα και «ναι μεν, αλλά» και με σεβασμό απέναντί τους να τοποθετηθούμε με παρρησία, αλλά και με διάθεση αυτοκριτικής όπου χρειάζεται όλο το πολιτικό σύστημα –άγνωστη λέξη για εσάς, κύριε Μητσοτάκη-, με στόχο να φτάσει, όπως συνηθίζουμε να λέμε, «το μαχαίρι στο κόκκαλο» και να γίνει κανόνας το θάρρος και όχι η συγκάλυψη. Και το φως να γίνει η απάντηση στον φόβο, τον δικαιολογημένο φόβο, και στο σκοτάδι.

Δεν πρόκειται βέβαια σήμερα εδώ στη Βουλή να δικάσουμε και πολύ περισσότερο να καταδικάσουμε κανένα. Η δικαιοσύνη έχει στο θέμα αυτό τον λόγο. Όμως, ας αναρωτηθούμε όλοι μας, συμπολίτευση και αντιπολίτευση: Υπάρχουν μόνο βαρύτατες ποινικές κατηγορίες σε αυτήν την υπόθεση; Δεν υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες που συγκροτούν ένα πολιτικό σκάνδαλο; Δεν έγινε μπροστά στα μάτια όλων μας μια άκομψη, μια χοντροκομμένη και προκλητική προσπάθεια συγκάλυψης; Δεν επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί το σκάνδαλο Λιγνάδη ως μία ταλαιπωρία ενός σκηνοθέτη για το τίποτα; Ακόμα χειρότερα, δεν επιχειρήθηκαν να εμφανιστούν οι δημόσιες καταγγελίες και αποκαλύψεις ως παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας;

Αν, όμως, κάποιο τεκμήριο αθωότητας αμφισβητείται σήμερα και μάλιστα πολύ σοβαρά, κύριε πρωθυπουργέ, αυτό είναι το τεκμήριο της δικής σας πολιτικής –επαναλαμβάνω, πολιτικής- αθωότητας. Γιατί όσο και αν προσπαθείτε να αλλάξετε τη συζήτηση, σε αυτήν εδώ την αίθουσα μια βαριά σκιά πλανιέται πίσω και πάνω από εσάς, αν και δεν είναι –κατ’ επιλογή σας- σήμερα στα υπουργικά έδρανα.

Είναι η σκιά της υπουργού Πολιτισμού, της κ. Μενδώνη, που σύσσωμος ο κόσμος των τεχνών, του πολιτισμού, αλλά και πάρα πολλοί βουλευτές δικοί σας ζητούν επιτακτικά να αναλάβει από ευθιξία την πολιτική ευθύνη και να παραιτηθεί. Είναι η σκιά της κ. Μενδώνη που επιμένετε να την προστατεύετε, να την στηρίζετε, παρά την κατακραυγή του κόσμου, της τέχνης εναντίον της, δήθεν επειδή ξεκόλλησε –λέει- τις μεγάλες επενδύσεις στο Ελληνικό. Εντάξει, αν είναι έτσι, αλλάξτε την και βάλτε την στη θέση του κ. Γεωργιάδη που τα έχει κολλημένα χρόνια, δεν γίνεται καμία επένδυση σε αυτόν τον τόπο!

Όμως, απαλλάξτε τον χώρο του πολιτισμού από τη δική της παρουσία, διότι είναι βαριά εκτεθειμένη για τον τρόπο που χειρίστηκε και τον τρόπο που επιχείρησε να συγκαλύψει το σκάνδαλο Λιγνάδη ή καλύτερα το σκάνδαλο Μενδώνη-Λιγνάδη.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω, κύριε Μητσοτάκη. Όμως, εσείς φαίνεται ότι είστε κάπου αλλού και δεν ακούτε αυτή τη βοή που έρχεται από τον κόσμο της τέχνης, που έρχεται από την κοινωνία, που έρχεται από εκατοντάδες προσωπικότητες του χώρου του πολιτισμού. Δεν ακούτε ή μάλλον κάνετε πως δεν ακούτε την πάνδημη σήμερα απαίτηση για την αποπομπή της υπουργού σας και αποφασίζετε και διατάζετε να παραμείνει στη θέση της, να στηριχθεί, να ξεπλυθεί πολιτικά, γιατί –όπως λέει το τελευταίο κεφάλαιο της προπαγάνδας σας- δεν έκανε τίποτα άλλο παρά ένα μικρό επικοινωνιακό λάθος.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, σήμερα εδώ εγώ, μαζί πιστεύω με την πλειονότητα της κοινής γνώμης: Γιατί τη στηρίζετε με τόσο πάθος την κ. Μενδώνη; Υπάρχει κάποιο ένοχο μυστικό που δεν ξέρουμε; Εγώ πάντως δεν μπορώ να πιστέψω ότι μία υπουργός μπορεί να εκβιάζει τον πρωθυπουργό. Και αυτό, γιατί οι ευθύνες, είτε έτσι είτε αλλιώς, οι αντικειμενικές ευθύνες ανήκουν στον πρωθυπουργό.

Η κ. Μενδώνη άλλωστε από μόνη της κινήθηκε σε όλη αυτή την ιστορία; Από μόνη της η κ. Μενδώνη αποφάσισε να αλλάξει τον νόμο και να καταργήσει τον διαγωνισμό; Γιατί μας ρωτήσατε τώρα εδώ: «Πώς διορίστηκε ο προηγούμενος καλλιτεχνικός διευθυντής;». Με τον νόμο που βρήκαμε από εσάς. Αλλάξαμε τον νόμο, κύριε Μητσοτάκη.

Αλλάξαμε τον νόμο και προκήρυξε η κ. Ζορμπά διαγωνισμό, έκανε πρόσκληση δημόσιου ενδιαφέροντος, όταν τις μέρες εκείνες ο κ. Λιγνάδης έβγαινε σε δημόσιες εκδηλώσεις και κάποιοι του έλεγαν ότι «ετοιμάζεσαι για επόμενος καλλιτεχνικός διευθυντής». Είχε διαρρεύσει το μυστικό. Από ποιον ετοιμαζόταν; Ποιος του το είχε προτείνει; Για ποιο λόγο;

Από μόνη της η κ. Μενδώνη αποφάσισε να καταργήσει τον διαγωνισμό και να διορίσει καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού τον κ. Λιγνάδη, τον οποίο, κατά δήλωσή της, δεν γνώριζε, παρά μονάχα τρεις μέρες πριν τον διορίσει;

Από μόνη της αποφάσισε να ανέβει σε αυτό εδώ το βήμα της Βουλής σε μία κορυφαία επίδειξη, αν θέλετε, του πώς αντιλαμβάνεστε και τον ρόλο της Βουλής και τον δημόσιο διάλογο, και να επικαλεστεί λόγους δημοσίου συμφέροντος για την κατάργηση του διαγωνισμού για τον διορισμό Λιγνάδη; Λόγους δημοσίου συμφέροντος!

Από μόνη της αποφάσισε να επιχειρήσει, με διάφορα προσχήματα, τη συγκάλυψη επί σειρά ημερών, επί δεκαπέντε ημέρες, δίνοντας τη δυνατότητα στον κ. Λιγνάδη να λάβει όλα τα πιθανά μέτρα ώστε να εξαφανίσει πιθανές αποδείξεις της δράσης του;

Από μόνη της αποφάσισε η κ. Μενδώνη να μην προσφύγει στη δικαιοσύνη από την πρώτη στιγμή της πρώτης δημόσιας καταγγελίας στις 6 του Φλεβάρη, την ημέρα δηλαδή που εκ των υστέρων μας είπατε και αφού αφήσατε την ίδια την Μενδώνη να λέει ψέματα και τον ίδιο τον κυβερνητικό σας εκπρόσωπο να λέει ψέματα και να εκτίθεται; Εκ των υστέρων μας είπατε ότι τότε εσείς ζητήσατε και δεν παραιτήθηκε από μόνος του ο Λιγνάδης. Από μόνη της τα έκανε όλα αυτά;

Μας είπατε ότι δεν τον ξέρατε ποτέ, ότι δεν είχατε δει ποτέ, ότι κάνουμε photoshop στις φωτογραφίες. Ποιος τον έβαλε, εν πάση περιπτώσει, σε αυτή τη θέση; Ποιος; Ποιανού επιλογή ήταν, κύριε Μητσοτάκη, ήταν να μπει σε αυτή τη θέση;

Πέρναγε έξω από το Εθνικό, είδε φως και μπήκε; Σε ποιον τα λέτε αυτά; Τι ρεσιτάλ υποκρισίας είναι αυτό σήμερα σε αυτήν εδώ την αίθουσα; Θα πείσετε, πιστεύετε, τους βουλευτές σας με αυτές τις άναρθρες δεήσεις;

Εν τοιάυτη περίπτωσει, από μόνη της αποφάσισε η κ. Μενδώνη να ζητήσει μεν την παραίτηση Λιγνάδη στις 6 του Φλεβάρη, με την πρώτη δημόσια καταγγελία, αλλά να μην προσφύγει στη δικαιοσύνη τη μέρα που ζήτησε την παραίτηση Λιγνάδη, παρά να περιμένει, δίνοντας κρίσιμο χρόνο στον κατηγορούμενο και μόνο όταν στις 19 του Φλεβάρη, μετά από δεκαπέντε ολόκληρες μέρες, υπήρχε η πληροφορία και κατατέθηκε την ίδια μέρα μήνυση για μη παραγγεγραμμένο αδίκημα.

Την ίδια ημέρα που ο πρωθυπουργός πήγε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τοποθετήθηκε τότε η κ. Μενδώνη έκανε δήθεν μου τάχα μου μηνυτήρια αναφορά, ενώ ήξερε ότι έχει κατατεθεί μήνυση για μη παραγεγραμμένο αδίκημα, άρα δεν υπήρχε περίπτωση η δικαιοσύνη να μην προχωρεί στην υπόθεση.

Από μόνη της αποφάσισε, λοιπόν, να τα κάνει όλα αυτά; Αυτό είναι το βασικό, το κρίσιμο ερώτημα. Ο ελληνικός λαός περιμένει να ακούσει την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Δεν μπορείτε να αποφύγετε, κύριε Μητσοτάκη, να απαντήσετε σε αυτά με διαλογικές συζητήσεις, ενδιαφέρουσες και κρίσιμες για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Αν αυτό, όμως, να μας φέρετε σήμερα εδώ να συζητάμε για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου είναι ένας αντιπερισπασμός για να μην απαντήσετε στα κρίσιμα ερωτήματα, τότε θα σας πω ότι είναι ένας αντιπερισπασμός ντροπής. Εγώ έτσι θα τον χαρακτηρίσω.

Αλήθεια, ένα άλλο ερώτημα κρίσιμο, κύριοι της κυβέρνησης, γιατί δεν επιδείξατε και στην περίπτωση Λιγνάδη τα ίδια αντανακλαστικά που ορθώς επιδείξατε στην περίπτωση Μπεκατώρου, στην οποία πρέπει να πω -για να συμφωνήσουμε και σε κάτι σήμερα- ότι χρωστάμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ, διότι ήταν αυτή που πρώτη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου με αυτήν τη γενναιότητα που επέδειξε.

Τι σας φόβισε, λοιπόν, στην περίπτωση Λιγνάδη και δεν προχωρήσετε με τον ίδιο τρόπο; Τι σας έκανε να οργανώσετε όλη αυτή την επιχείρηση, θα πω εγώ, συγκάλυψης χωρίς να υπολογίσετε τι σήμα δίνετε στην ελληνική κοινωνία, τι σήμα δίνετε στα θύματα και τι σήμα δίνετε στους θύτες και τι σήμα συνεχίζετε να δίνετε με αυτή τη διαχείριση-Βατερλό που έχετε επιλέξει και στην οποία για έναν ανεξήγητο λόγο σήμερα εδώ στη Βουλή επιμένετε.

Τι σήμα δίνει για παράδειγμα ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του κόμματός σας, ο κ. Ρωμανός, ο οποίος σας εκπροσωπεί, κύριε Μητσοτάκη, όταν επιτίθεται με σκαιούς χαρακτηρισμούς στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, δηλαδή σ’ αυτούς τους ανθρώπους σήμερα που θεσμικά προωθούν τις αποκαλύψεις προς τη δικαιοσύνη. Τι σήμα δίνει όταν επιχειρεί να τους βάλει την ταμπέλα την κομματική ότι είναι αριστεροί και προσδίδει έτσι πολιτική σκοπιμότητα στην έντιμη στάση που κρατάνε. Και κυρίως τι σήμα δίνει όταν τους κατηγορεί -ακούστε- ότι ήξεραν και δεν μιλούσαν τόσα χρόνια. Σοβαρά τώρα; Αυτή είναι η γραμμή της Νέας Δημοκρατίας;

Είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό το απαράδεκτο «τώρα το θυμήθηκε;»! Αυτό το απαράδεκτο «τώρα το θυμήθηκε» που ψιθυρίζετε, κανείς σας δεν τόλμησε να το πει ευθέως, όταν έρχεται μία συγκλονιστική καταγγελία μιας γυναίκας ή ενός αγοριού που θυμάται μετά από χρόνια. Δεν θυμάται μετά από χρόνια. Καταγγέλλει μετά από χρόνια. Γιατί ποτέ δεν ξέχασε, κύριοι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας! Η κακοποίηση αυτών των ανθρώπων ήταν βαθιά χαραγμένη στην ψυχή τους για χρόνια! Έτσι, λοιπόν, δίνετε σήμα στήριξης των θυμάτων, ενοχοποιώντας ή αποτρέποντας τα θύματα από το να αποκαλύψουν τους θύτες;

Τι σήμα, επίσης, δίνετε όταν την ώρα που κάθε ελληνική οικογένεια ανατριχιάζει με αυτές τις καταγγελίες, ο υπουργός Ανάπτυξης, ο κ. Γεωργιάδης, να φροντίζει να προϊδεάσει την κοινή γνώμη για την υπερασπιστική γραμμή της κ. Μενδώνη και να μας λέει ότι όσοι την καταγγέλλουν για τους αδιανόητους χειρισμούς της στην υπόθεση Λιγνάδη το κάνουν επειδή είναι αριστεροί που τη μισούν επειδή ξεμπλόκαρε τις φοβερές επενδύσεις στο Ελληνικό.

Αλήθεια σκεφτήκατε πολύ ή αν θα βρείτε αυτή τη γραμμή; Και δεν σκεφτήκατε καν ότι έτσι εξευτελίζετε τους ανθρώπους που τόλμησαν να καταγγείλουν τους δυνάστες τους; Ο Νίκος Σ. και τα άλλα παιδιά που κατέθεσαν μηνύσεις και βγήκαν σε εκπομπές και δημόσια κατήγγειλαν την κακοποίησή τους το έκαναν αυτό γιατί δεν ήθελαν να γίνει η επένδυση στο Ελληνικό; Δηλαδή, πόση χυδαιότητα μπορεί να χωρέσει στην πολιτική σας σκοπιμότητα; Πόση χυδαιότητα;

Κύριε Μητσοτάκη, επειδή απευθυνθήκατε σε προσωπικό τόνο με σκοπό να με προκαλέσετε, δεν θα προκληθώ που μιλήσατε για ευελιξία ηθικής, εύκαμπτη ηθική και αναφερθήκατε σε προσωπικό τόνο στα παιδιά μου και στα παιδιά σας. Εγώ έχω μια ειλικρινή απορία και θα σας την πω. Θα πάρω σαφέστατες αποστάσεις από όλες τις χυδαιότητες του δημόσιου λόγου, αλλά έχω μια σαφέστατη απορία: Η έγνοια σας η προσωπική, αλλά και η συλλογική της κυβέρνησης από την πρώτη στιγμή που είδε το φως της δημοσιότητας αυτή υπόθεση ή από τότε που εσείς πληροφορηθήκατε, ενδεχομένως πριν δει το φως της δημοσιότητας, δεν ήταν να ενθαρρύνετε τα θύματα να μιλήσουν; Ήταν να προφυλάξετε τον θύτη μη τυχόν και πέσει στα σκυλιά; Ο κ. Γεραπετρίτης αυτό μάς είπε στη Βουλή προχθές, ότι τελικά ζητήθηκε η παραίτηση Λιγνάδη όταν δημοσιεύθηκε η ανατριχιαστική καταγγελία του Νίκου Σ., αλλά δεν το είπατε δημόσια για να μην τον διαπομπεύσετε τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, να μην τον ρίξετε στα σκυλιά. Από σεβασμό στον Λιγνάδη, δηλαδή, αποκρύψατε την αλήθεια των θυμάτων και το δράμα τους; Αυτό κάνατε;Και βάλατε τον δύσμοιρο τον κυβερνητικό σας εκπρόσωπο, έναν νέο άνθρωπο με περγαμηνές, καθηγητή Πανεπιστημίου, να βγαίνει και να κομπιάζει, να μην μπορεί να μιλήσει και να λέει ότι ήταν προσωπικοί οι λόγοι της παραίτησης; Δεν το κάνατε αυτό; Το κάνατε, κάνοντας άλλο ένα όχι βήμα, άλμα, θα έλεγα εγώ, στην προσπάθεια συγκάλυψης.

Κύριε Μητσοτάκη, λυπάμαι, αλλά είστε πολιτικά εκτεθειμένος σε όλη αυτήν την υπόθεση και θα παραμένετε πολιτικά ακάλυπτος όσο θα επιμένετε να καλύπτετε την υπουργό σας.

Θέλω, λοιπόν, γιατί δεν θέλω να μασάω τα λόγια μου, να διαχωρίσω απολύτως τη θέση μου από όσα ανεύθυνα γράφονται ή λέγονται στα social media. Δεν πρόκειται να κρυφτώ. Αν θέλετε να κρυφτείτε εσείς πίσω από αυτά για να μην δώσετε απαντήσεις σήμερα, κρυφτείτε. Μας βλέπει ο ελληνικός λαός όμως. Δεν μπορείτε να κρυφτείτε πίσω από το δάκτυλό σας.

Και ξέρετε κάτι, κύριε Μητσοτάκη; Εγώ έχω υποστεί προσωπικά αυτού του είδους τις επιθέσεις με χιλιάδες χιλιάδων άθλιες αναρτήσεις τα τελευταία χρόνια. Και επαναλαμβάνω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα, ίσα ίσα αισθάνομαι υποχρεωμένος, να δηλώσω ότι διαφωνώ αποφασιστικά, κάθετα κατηγορηματικά με πολλά από όσα η ασυδοσία του πληκτρολογίου που σας καταλογίζουν. Σας το λέω ευθέως. Και το κάνω ευθαρσώς για όλους. Και το κάνω ευθαρσώς παρότι εσείς δεν πράξετε ποτέ κάτι αντίστοιχο όταν στόχος σας ήταν οι πολιτικοί σας αντίπαλοι. Ποτέ!

Το ότι δεν υιοθετούμε την ασυδοσία και την καταδικάζουμε δεν σημαίνει ότι δεν θα πούμε τα πράγματα όπως έχουν. Δεν σημαίνει ότι δεν είστε, επαναλαμβάνω, πολιτικά και ηθικά θα έλεγα σοβαρότατα εκτεθειμένος γιατί ανεχθήκατε -δεν ξέρω αν οργανώσατε, αλλά είναι βέβαιο ότι ανεχθήκατε- μια αλληλουχία πράξεων και παραλείψεων που αφορούν τον κ. Λιγνάδη και την κ. Μενδώνη, με τελευταίο και χειρότερο επεισόδιο αυτό της απόπειρας συγκάλυψης.

Και θα περίμενε κανείς ο σεβασμός στα θύματα και στην απαίτηση της κοινωνίας να αναλάβουν οι πάντες τις ευθύνες τους, σήμερα να σας ωθήσει να σταθείτε και εσείς στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων και να τολμήσετε μια πολιτική αυτοκριτική. Θα κερδίζατε έτσι. Να αναγνωρίσετε ότι με λάθος τρόπο, στηρίζοντας ακόμα και σήμερα λάθος ανθρώπους, αλλάζοντας νόμους κατά το δοκούν, καταστήσατε και εσείς τον εαυτό σας συνεργό -για να μην πω πρωτεργάτη- ενός σοβαρότατου πολιτικού σκανδάλου, έστω και μόνο διότι δική σας επιλογή ήταν ο κ. Λιγνάδης για το Εθνικό Θέατρο. Ούτε αυτό δεν μας είπατε σήμερα. Δεν αισθάνεστε την ανάγκη να ζητήσετε μία συγγνώμη γι’ αυτήν την επιλογή.

Ξέρατε; Προφανώς και δεν ξέρατε. Μια συγγνώμη να πείτε, να αναλάβετε μια πολιτική ευθύνη.

Και γιατί δική σας επιλογή, επίσης, ήταν και παραμένει η κ. Μενδώνη, ως πρώτη κυρία του πολιτισμού μας. Και εντελώς δική σας επιλογή είναι να αγνοείτε όχι μόνο τη γενική κατακραυγή, αλλά ακόμα–επαναλαμβάνω- και τους δικούς σας βουλευτές, που ζητούν την παραίτησή της, και να τη διατηρείτε στη θέση της. Από την κριτική βέβαια μέχρι σήμερα κατάφεραν να σας φυλάνε φιλικά μέσα ενημέρωσης, από την αυτοκριτική φροντίζετε να φυλάγεστε μόνοι σας.

Και έρχεστε σήμερα στη Βουλή για να μας παραδώσετε μαθήματα για την ποιότητα της δημοκρατίας και του δημοσίου διαλόγου. Μάλλον για μαθήματα υποκρισίας θα πρέπει να μιλάμε, γιατί εσείς, κύριε Μητσοτάκη, είστε ο πρωθυπουργός που εν ονόματι των θεσμών έχει προβεί στα μεγαλύτερα θεσμικά ατοπήματα, ο πρωθυπουργός του «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι», που αλλάζει τον νόμο όταν δεν το βολεύει. Το έχετε κάνει πλείστες όσες φορές και όχι μόνο στην υπόθεση Λιγνάδη.

Θέλετε, όμως, κύριε Μητσοτάκη, στα αλήθεια να μιλήσουμε για δημοκρατικό διάλογο; Ακούστε, λοιπόν, ο δημοκρατικός διάλογος δεν γίνεται από σοβαρά κόμματα και πολύ περισσότερο από σοβαρές κυβερνήσεις μόνο με λόγια, διαξιφισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Γίνεται πρώτα-πρώτα με πράξεις.

Η πράξη, κύριε Μητσοτάκη, είναι κριτήριο της αλήθειας. Και η πράξη λέει ότι είσαστε αλλεργικός στον αντίλογο και δυσανεκτικός στην κριτική. Η πράξη λέει ότι μετατρέψατε εν ονόματι της πανδημίας τη Βουλή σε άβουλη. Ποιον διάλογο επικαλείστε όταν εσείς, ακόμα και τώρα, αγνοείτε σκανδαλωδώς τη θέληση των ανθρώπων της τέχνης και της κοινωνίας να διώξετε την κ. Μενδώνη και να χυθεί άπλετο φως; Ποιον διάλογο επικαλείστε και πώς τον θυμηθήκατε τώρα, στα δύσκολα, ενώ η κοινωνία απαιτεί θεσμικά και πολιτικά μέτρα που θα αποτρέπουν παρόμοια δράματα στο μέλλον;

Αν στα αλήθεια, λοιπόν, θέλετε διάλογο, τολμήστε όχι με εμάς εδώ να μας κάνετε μαθήματα και να αντιπαρατιθέμεθα, τολμήστε να συζητήσετε, να βρείτε αυτούς τους ανθρώπους, τους φορείς της τέχνης, των ηθοποιών, των καλλιτεχνών και τις οργανώσεις των ανθρώπων της τέχνης, δηλαδή εκείνους που έχουν ξεσηκωθεί με τη στάση σας και κουβεντιάστε μαζί τους. Αν στα αλήθεια θέλετε διάλογο, τολμήστε να συζητήσετε με τους απλούς πολίτες, τις συλλογικότητες που έχουν ξεσηκωθεί με τη στάση σας. Ο διάλογος, όμως, ξέρετε δεν είναι οδός διαφυγής και ξεπλύματος των ανομημάτων μας. Απαιτεί θάρρος και απαιτεί ειλικρίνεια.

Πηγαίνετε, λοιπόν, όπως πήγα εγώ, να συζητήσετε με εκείνους που υφίστανται εδώ και έναν σχεδόν χρόνο τα αποτελέσματα της πολιτικής σας στον χώρο του πολιτισμού. Και μην μας παρουσιάζετε εδώ 56 υπογραφές οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι φορείς εποπτευόμενοι οι οποίοι έχουν διοριστεί από την κ. Μενδώνη. Καταρχάς, παρουσιάζοντάς μας 56 που τη στηρίζουν μας δείχνετε ότι 1056 είναι απέναντι. Δεν το καταλαβαίνετε αυτό;

Όσο δε για τον πολιτικό πολιτισμό, που θυμηθήκατε εν μέσω των συνεπειών του σκανδάλου, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Έχετε άλλωστε προσωπική προϊστορία στο θέμα του διαλόγου και του πολιτικού πολιτισμού εδώ στη Βουλή. Όσο ήσασταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχατε μετατραπεί σε μόνιμο αναμεταδότη εντός της Βουλής των επιχειρημάτων των τρολ του διαδικτύου.

Από το δικό σας στόμα, κύριε Μητσοτάκη, που τώρα δοξολογεί την ποιότητα των επιχειρημάτων, δεν βγήκε η απίστευτη συκοφαντία από αυτό εδώ το Βήμα ότι ανταλλάξαμε τη Μακεδονία με τις συντάξεις; Και έρχεστε τώρα να μου κάνετε μαθήματα ηθικής για τον δημόσιο διάλογο και την ποιότητα των επιχειρημάτων;

Από το δικό σας στόμα, που τώρα αγορεύει για την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου, δεν ξεπήδησε από αυτό εδώ το Βήμα η μεταφορά των δημοσιευμάτων του Μακελειού μέσα στο Κοινοβούλιο και η απόπειρα ηθικού διασυρμού του νεκρού πατέρα μου ως δήθεν συνεργάτη της χούντας; Εσείς δεν τα είπατε αυτά;

Και έρχεστε τώρα να μας εγκαλέσετε -και ιδιαίτερα να εγκαλέσετε εμένα- για ό,τι αναρτάται στα κοινωνικά δίκτυα εσείς που όχι απλά ανεχθήκατε, όχι απλά υιοθετήσατε, αλλά βάλατε την υπογραφή σας και αναπαράξατε αυτές τις αθλιότητες μέσα στο Κοινοβούλιο.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτό ξεπερνά τα όρια της υποκρισίας και εισέρχεται στην επικράτεια της ακρισίας.

Θέλω, λοιπόν, να θέσω και την αισιόδοξη πλευρά, ότι αυτό το κίνημα, αυτό το ξέσπασμα θα μας αναστατώσει, θα μας πονέσει, αλλά θα μας κάνει όλους καλύτερους, αρκεί να μη φοβηθούμε να ανοίξουμε τη συζήτηση σε βάθος και να στηρίξουμε μέχρι τέλους την κάθαρση.

Τις μέρες αυτές, όμως, οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι του πολιτισμού δεν ανέδειξαν μόνο ζητήματα σεξουαλικής και εργασιακής εκμετάλλευσης που λάμβαναν χώρα για χρόνια στον χώρο τους. Ανέδειξαν και την εργασιακή ανασφάλεια, την εργασιακή ζούγκλα με την οποία για χρόνια συγκρούεται η Αριστερά.

Αυτή τη συζήτηση πρέπει, λοιπόν, να την ανοίξουμε σε βάθος, πολύ περισσότερο που τέτοια απεχθή φαινόμενα δεν υπάρχουν μόνο στον χώρο της τέχνης και του αθλητισμού, αλλά στο σύνολο της κοινωνίας, εκεί που οι εργαζόμενοι, ορισμένοι που, όπως πρόσφατα ανακαλύψατε, είναι εξαρτημένοι από τον μισθό τους και τα βγάζουν δύσκολα πέρα με έναν πενιχρό μισθό.

Το κύμα των αποκαλύψεων, με αποκορύφωμα το σκάνδαλο Μενδώνη – Λιγνάδη, έφερε στην επιφάνεια και μερικά ζωτικά για τη δημοκρατία και την κοινωνία μας ερωτήματα: Αν οι καλλιτέχνες, για παράδειγμα, θα είναι πραγματικά ελεύθεροι να εκφράζουν το ταλέντο τους, αλλά και την κοινωνική και πολιτική τους κριτική. Αν η αξιοπρέπεια θα προστατεύεται με τη μεγαλύτερη αυστηρότητα και θα θεωρείται αναπόσπαστο στοιχείο της εργασίας. Αν οι γυναίκες θα μπορέσουν, επιτέλους, να απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα και να μην ζουν με τον φόβο των σεξουαλικών παρενοχλήσεων και επιθέσεων. Αν οι άντρες και οι γυναίκες ομοφυλόφιλοι δεν θα υποχρεώνονται να ζουν στο σκοτάδι, να συκοφαντούνται ως κίναιδοι, όπως έγραψε ένας βουλευτής σας προχθές και ως φύσει εγκληματίες και να αντιμετωπίζονται ως απόβλητοι.

Αυτά τα ζητήματα θα πρέπει κάποια στιγμή να συζητήσουμε.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, από τη σημερινή μας συζήτηση οι άνθρωποι του πολιτισμού, αλλά και η κοινωνία που μας παρακολουθεί, πρέπει να πάρουν ένα καθαρό μήνυμα. Πρέπει να πάρουν το μήνυμα ότι ο αυταρχισμός της εξουσίας, που μπορεί να κρύβει εγκλήματα και να κουκουλώνει σκάνδαλα, αποδεικνύοντας, μάλιστα, και αναδεικνύοντας τους άριστους αυτουργούς των σκανδάλων, έχει ένα όριο. Και το όριο αυτό, η κόκκινη γραμμή της αλήθειας είναι η αντίσταση όλων μας, που ξεκινάει από το προσωπικό θάρρος, την προσωπική δύναμη μέχρι τη συλλογική δράση.

Εμείς, λοιπόν, θέλουμε μετά τη σημερινή συζήτηση όλες και όλοι που έχουν υποστεί αυτού του είδους την απάνθρωπη κακοποίηση, να ξέρουν ότι θα έχουν τη στήριξή μας. Θέλουμε να υψώσουμε ένα φραγμό ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης απέναντι στους θύτες, που χρησιμοποιούν τη μικρή ή μεγάλη εξουσία τους, τις μικρές ή μεγάλες σχέσεις τους με την εξουσία για να καταρρακώνουν σώματα και ψυχές.

Γι’ αυτό -και κλείνω, κύριε Πρόεδρε- ήταν ατυχής επιλογή να επιχειρήσετε να ξεφύγετε σήμερα, κύριε Μητσοτάκη, από τις ευθύνες σας, μετατρέποντας τη συζήτηση για ένα τέτοιο ειδεχθές σκάνδαλο σε συζήτηση για την ποιότητα του πολιτικού διαλόγου.

Και ήταν ατυχής, γιατί όλοι σε αυτή τη χώρα καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι λέξεις, αλλά το πρόβλημα είναι οι πράξεις, οι δικές σας πράξεις. Οι πράξεις της κυβέρνησής σας είναι το πρόβλημα.

Για τις πράξεις αυτές πρέπει να απολογηθείτε εσείς, όχι εγώ, η κ. Γεννηματά, ο κ. Κουτσούμπας, ο κ. Βαρουφάκης, οι πολιτικοί αρχηγοί. Για τις πράξεις όχι μόνο στο θέμα Λιγνάδη, για τις πράξεις σας εν γένει. Για τις πράξεις σας στην πανδημία, για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, για την Αστυνομία που αντιμετωπίζει φοιτητές σαν εγκληματίες στα πανεπιστήμια, για την καταπάτηση των δικαιωμάτων και την πιθανότητα να γίνουμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα -μετά τη Βρετανία της Θάτσερ- με νεκρό φυλακισμένο απεργό πείνας, για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, για τις εκκρεμείς συντάξεις που διπλασιάσατε, για την κοινωνική φτώχεια, για το «σουρωτήρι» στο Αιγαίο από τα τουρκικά πλοία. Για αυτά, για αυτές τις πράξεις! Θα μπορούσα εδώ να αναφέρω δεκάδες πράξεις. Αυτές οι πράξεις είναι απαράδεκτες και χυδαίες!

Είναι απαράδεκτες και χυδαίες για τους πολίτες, για τους εργαζόμενους, για τους μικρομεσαίους, για τους αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους επιχειρηματίες. Οι πράξεις σας για αυτούς συνιστούν χυδαιότητα, αφού τους αδικούν και τους συντρίβουν.

Δεν είναι, λοιπόν, η ποιότητα του διαλόγου το πρόβλημα, αλλά το περιεχόμενο των πράξεων και των πολιτικών της κυβέρνησής σας είναι το πρόβλημα. Γι’ αυτά θα πρέπει να μιλήσετε και να απολογηθείτε. Δεν είναι ο σκοτεινός κόσμος του διαδικτύου που έχει και μια άλλη πλευρά, γιατί αν δεν ήταν αυτός, δεν θα έβγαιναν όλα αυτά στη δημοσιότητα σήμερα, αλλά είναι η ωμή, η ζωντανή, η καθαρή, η αβάσταχτη πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες αυτή που πρέπει να αλλάξουμε.

Δυστυχώς, δεν το καταλαβαίνετε, αλλά έτσι είναι. Τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργείτε ή αυτά που δεν μπορείτε να λύσετε με τις πολιτικές σας και τη συμπεριφορά σας είναι το λίπασμα για την κριτική εναντίον σας. Εσείς με τις επιλογές σας, με την αλαζονική σας συμπεριφορά, τα μειωμένα αντανακλαστικά και τη χαμηλή ενσυναίσθηση είστε οι τροφοδότες τους.

Μην ψάχνετε, λοιπόν, στην αντιπολίτευση τους υπεύθυνους! Ψάξτε την ευθύνη στις πολιτικές σας, στην κυβέρνησή σας, μέσα σας! Οι χυδαίοι είναι εντός των τειχών, όχι εκτός. Κάντε, λοιπόν, αυτοκριτική, μην αναζητάτε ευθύνες σε άλλους! Μην πετάτε την μπάλα στην εξέδρα! Το πρόβλημα είστε εσείς, όχι οι άλλοι. Εσείς και μόνο εσείς. Και από εκεί πρέπει να αρχίσει η κάθαρση.

Σας ευχαριστώ.

Για να μην χάνετε τις σημαντικότερες ειδήσεις, καθημερινά θα σας στέλνουμε στο email σας τις αναρτήσεις της ημέρας. Σας ευχαριστούμε που μας εμπιστεύεστε για την ενημέρωση σας!
Holler Box