Το Στοιχειό Στο Κασνέτσι. Το Πιο Μυστήριο Κάστρο Της Θεσπρωτίας

Το πιο μυστήριο κάστρο της Θεσπρωτίας, το Κασνέτσι ή Καλιάς. Άγνωστο το πότε χτίστηκε το κάστρο και πότε καταστράφηκε (Ρωμαίο-Βυζαντινό….. Κύριος σκοπός του ήταν να προστατεύει το πέρασμα από τη Σαγιάδα προς τους Φιλιάτες Έλεγχε το δρόμο που περνούσε από τα στενά της Κώτσικας (οι Κωτσικιώτες ως δερβέναγες, ανέλαβαν το ρόλο του κάστρου αργότερα) προς τη Γκούμανη (όπως είχε διαμορφωθεί στα υψώματα της Σπάταρης) και το λιμάνι της Γουμενίτσας (τα ύστερα Σύβοτα). Θέλει πολύ ψάξιμο το κάστρο αυτό.

Η σλάβικη ονομασία του μας πάει πολύ πίσω. Να Είχε βάλει το χεράκι του ο Ιουστινιανός στην κατασκευή του; Είναι ένα από τα μυστήρια κάστρα που αναφέρει ο Προκόπιος;.

– Η Ιστορία Για Το Στοιχειό Του Κάστρου

– Τό είδα σου λέω, τό είδα με τα μάτια μου, κι ήτανε μέρα μεσημέρι! Ούτε φεγγάρι ούτε κουραφέξαλα. Ήμουνα τσιουπροπούλα δώδεκα χρονώ. Όλη τη μέρα έβοσκα τα πρόβατα κάτω απ’ το κάστρο. Ήταν αρχές καλοκαιριού ακόμα, αλλά ο ήλιος έκαιγε πολύ. Τα ζωντανά σταλίζανε κι εγώ ξεκουραζόμουνα κάτω απ’ τον ίσκιο μιας ελιάς. Λίγο η ζέστα, λίγο η κούραση, λίγο το ρυάκι απ’ το Μπογάζι που κελάϊδαγε, με πήρε ένας ύπνος γλυκός καλοκαιριάτικος κι έβαλα για προσκέφαλο ένα λιθάρι στρογγυλό απ’ το ποτάμι. Όπως έκαμα να το τραβήσω, κοιτώ κατά τον Καλιά ψηλά στην κορφή, και τι να ειδώ! Τα χορτάρια και τα κοντοπούρναρα παραμέραγαν, σα να φύσαε αέρας δυνατός, σα να πέρναγαν οι φαντάροι οι παλιοί με τ’ άρματά τους και τα’ αλόγατα. Σκιάχτηκα, τι να σου πω, μ’ έκοψε κρύγιος ιδρώτας! Σκιάχτηκα και για τα ζωντανά, πούχαν σκώσει τα κεφάλια τους στο στάλο και μύριζαν τον αέρα… Είχα ακούσει τόσες ιστορίες για το στοιχειό που κατεβαίνει απ’ το Κασνέτσι για να πιεί νερό, που πριν το δω με τα μάτια μου είχα σιγουρευτεί ότι ήταν εκείνο. Μαρμάρωσα, τα χέρια και τα ποδάρια μου δεν κούναγαν ρούπι. Εξόν από τον αέρα, κάτι σα ρούφουλα, δεν ακουγόντανε τίποτες άλλο. Αυτό κατέβηκε και σίμωσε στο νερό. Ήτανε ένα φίδι μεγάλο και σέρνουνταν προς τα μένα. Η ουρά δεν είχε τελειωμό και για κεφάλι είχε το κορμί από γεροδεμένου άντρα με κεφάλι μικρού παιδιού. Με γένια και κέρατο στο κούτελο, όπως σου τά ΄πε ο κυρ-Κώστας και δεν τον πίστευες! Με κατάλαβε και με κοίταξε με κείνα τα μεγάλα μαύρα μάτια, κι ακόμα ανατσιργιάζω που το θυμιέμαι! Το πετσί του γυάλιζε στον ήλιο καφετί, τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου, κι εγώ παρακάλαγα ν’ ανοίξει η γης να με καταπιεί για να κρυφτώ, αλλά ύστερ’ από λίγο μαγεύτηκα κι απλά κοιτάγαμε ο ένας τον άλλο. Αυτό έκαμε μια απότομη στροφή κι ανηφόρισε για το Κασνέτσι. Έφευγε και μούφυγαν τα μάγια και ξανάρθε ο φόβος! Έβγαλα τα ζωντανά από το στάλο κι έτρεξα κοντά στον πατέρα μου που έκοβε χορτάρια με την κόσα στα χωράφια παραπέρα. _Είδα το στοιχειό του φώναξα, πάμε να φύγουμε, μπορεί να ξανακατεβεί απ’ το Κασνέτσι! _Μη σκιάζεσαι κόρη μου, μου είπε, δε θα μας πειράξει, είναι ο φύλακας του κάστρου που φυλάει το θησαυρό. Τόχω δει κι εγώ, τόχουν δει κι άλλοι, κανέναν δεν πείραξε. Αλιά κι αλίμονο σ’ όποιον ανεβεί στο κάστρο για το θησαυρό! Μην πατήσεις το ποδάρι σου στο καταραμένο κάστρο! Όλα τα χαλάσματα έχουν στοιχειά, αλλά αυτό είναι το χειρότερο! Ήμουνα νιά και γέρασα, βόσκησα χρόνια τα πρόβατα κάτω απ’ το Κασνέτσι, αλλά στο κάστρο δεν ανέβηκα ποτές. Ούτε και το στοιχειό δεν το ξανάδα!

Κείμενο – βίντεο Τάσος Σταύρου
DroneworX TS

Για να μην χάνετε τις σημαντικότερες ειδήσεις, καθημερινά θα σας στέλνουμε στο email σας τις αναρτήσεις της ημέρας. Σας ευχαριστούμε που μας εμπιστεύεστε για την ενημέρωση σας!
Holler Box
Αρέσει σε %d bloggers: