Πρέβεζα και Άρτα. Ο Δημήτρης Μάρδας συναντά αναγνώστες και υπογράφει το νέο του βιβλίο στις 10 και 11 Αυγούστου

Ο Δημήτρης Μάρδας, καθηγητής του ΑΠΘ και πρώην Υπουργός Οικονομικών συναντά τους αναγνώστες: 

Στο καφέ ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ, Πλ. Δικαστηρίων, ΠΡΕΒΕΖΑ, την Δευτέρα 10 Αυγούστου από τις 8.00-10.00μμ (Διοργάνωση: βιβλιοπωλείο ΑΥΔΙΚΟΣ  Bookshop)

Στο Βιβλιοπωλείο, Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ, Φιλελλήνων 26, ΑΡΤΑ,την Τρίτη 11 Αυγούστου, από τις 8.00-10.00μμ

και υπογράφει αντίτυπα του βιβλίου του με τίτλο:

2105: Το ημερολόγιο του τρόμου.

Η διαπραγμάτευση, ο εκβιασμός, και το «παίγνιο» με το κρατικό ταμείο στη δίνη των αριθμών

(Εκδόσεις Καστανιώτη)

***

 Ο αναγνώστης βλέπει στο βιβλίο αυτό την αθέατη πλευρά του φεγγαριού, μέσα από τις άγνωστες πτυχές της διαπραγμάτευσης  του 2015 και τις τεχνικής του πολέμου που επέλεξε ο Γιάνης ο Βαρουφάκης. 

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

ΤΙΤΛΟΣ: 2015. Το ημερολόγιο του τρόμου

Υπότιτλος: Η διαπραγμάτευση, ο εκβιασμός, το «παίγνιο», με το κρατικό ταμείο στη δίνη των αριθμών. 

Εκδόσεις Καστανιώτη

ΠΕΡΙΛΗΨΗ 

Ο αναγνώστης βλέπει στο βιβλίο αυτό την αθέατη πλευρά του φεγγαριού, μέσα από τις άγνωστες πτυχές της διαπραγμάτευσης  του 2015 και τις προσπάθειες που κράτησαν τη χώρα ζωντανή όπως και το κρατικό της ταμείο όρθιο. Ταυτόχρονα έχει μια άλλη οπτική τόσο της τεχνικής του πολέμου που επέλεξε ο Γιάνης ο Βαρουφάκης όσο και της απομυθοποίησής της. 

Στις αρχές του 2015 η χώρα όφειλε να αλλάξει πορεία πλεύσης, οι διεθνείς πιστωτές να πληρωθούν στη ώρα τους και η διαπραγμάτευση να περπατήσει ανεμπόδιστα χωρίς την έγνοια της προ των πυλών πτώχευσης. Από την άλλη, η αγορά έπρεπε να λειτουργήσει το δυνατόν ομαλά.

Στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ) αναπτύχθηκαν πρωτόγνωρες τεχνικές εύρεσης χρήματων για να πληρωθούν οι πιστωτές και οι υπόλοιπες υποχρεώσεις, χωρίς να εκτροχιαστεί ο κρατικός κορβανάς, ακόμη και υπό καθεστώς capital controls. Ο τρόμος της μη πιθανής καταβολής των πληρωμών μπορούσε να οδηγήσει σε απόγνωση και να ταράξει την κουραστική καθημερινότητα των πολιτών με κατάληξη την παταγώδη  κατάρρευση της οικονομίας.  

Αποφεύχθηκε ξυστά, προς έκπληξη πολλών, η απειλητική χρεοκοπία που σερνόταν χρόνια πριν, κινώντας την οικονομία στην κόψη του ξυραφιού.

Στο βιβλίο σημειώνονται τα παιχνίδια του χρηματιστηρίου, όπως αναπτύσσονται μέσα από πολιτικές δηλώσεις και ειδικότερα με το δημοψήφισμα για το ευρώ του Παπανδρέου του 2011. Συνεχίζει με τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα με τους τρόπους αντιμετώπισης της έλλειψης ρευστότητας και αποπληρωμής των πιεστικών χρεών, ενδιαφέρουσες φάσεις της διαπραγμάτευσης έτσι όπως εκτυλιχθήκαν εντός και εκτός των τειχών. Ασκεί παράλληλα κριτική σε επιλογές της περιόδου του 2015. 

Κάθε ημέρα ήταν κάτι ξεχωριστό για τη χώρα και το κρατικό ταμείο ως τον Ιούλιο. Το ημερολόγιο αυτό «σπάζει» με την παρεμβολή διαφόρων γεγονότων, που αφορούν από  το λαθρεμπόριο καυσίμων, τους πρόσφυγες, τις εμπειρίες πολιτών που βίωσαν με έναν ξεχωριστό τρόπο τα capital controls, ως και τον Όλυμπο, το γραφείο του Τρικούπη, το πανεπιστήμιο κ.λπ. 

Με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται εφέτος εξαιτίας τους κορονοϊού και με τον κίνδυνο της επανεμφάνισης στην οικονομία δυσάρεστων περιπετειών του παρελθόντος, το βιβλίο βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα! 

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

Χάνοντας την ανθρωπιά μας…

Η εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου πλησίαζε, ενώ το ταμειακό νέο κενό του μήνα, αν και μικρότερο σε σχέση με το πενθήμερο που πέρασε, δεν έλεγε να κλείσει. Μ’ ό,τι βρίσκαμε σε χρήματα και όποια εξοικονόμηση πόρων κάναμε, μεταθέταμε στα τέλη κάθε μήνα το θάνατο του ταμείου καλύπτοντας κάθε ημερήσιο κενό. Η ανελέητη δίνη των αριθμών κάλυπτε, χωρίς πολλές σκέψεις, κάθε δυσάρεστο συναίσθημα και στεναχώρια. Έσπαγε το κεφάλι της η… καταδρομική ομάδα του Γενικού Λογιστηρίου να βρει τις καλύτερες δυνατές λύσεις για να ξετρυπώσει παράδες. Από την άλλη, παρασυρόμενη από τον κυκεώνα της έλλειψης χρημάτων, έβλεπε ότι με την πάροδο του χρόνου ολίσθαινε, χάνοντας μέρος της ανθρωπιάς της.

Πράγματι, έχοντας ως κύριο γνώμονα το πείσμα για επιβίωση της χώρας μέσα από το χαοτική εικόνα των ελλειμμάτων και των στυγνών  αριθμών, αναγκαζόμασταν να μειώσουμε δαπάνες που στερούσαν απαραίτητα δημόσια αγαθά από τους ανήμπορους πολίτες. Δεν είχαμε, όμως, άλλη επιλογή. Οφείλαμε να σκληραίνουμε διώχνοντας κάθε ολέθρια ευαισθησία της στιγμής, απλώς και μόνο για ν’ αντιμετωπίσουμε όσο αποτελεσματικότερα μπορούσαμε, τις όποιες αντίξοες συνθήκες βρίσκαμε είτε στο διάβα μας είτε ως κληρονομία του ακατάστατου παρελθόντος της χώρας. Έτσι, χάναμε συχνά κάθε επαφή με τα όσα συνέβαιναν εκτός των τειχών του κτηρίου, προτείνοντας άμεσες αλλά άβολες για πολύ κόσμο λύσεις. 

Η έγνοια της χρεοκοπίας συμπαρέσυρε κάθε σκέψη για εκλογίκευση μιας πολιτικής, με προδιαγραφές αναμφίβολα μη προσαρμοσμένες στις ανθρώπινες ανάγκες. Σε περιόδους αφόρητων εσωτερικών πιέσεων και φευγαλέας απαισιοδοξίας, που σαν μίασμα όλοι της ομάδας υπαλλήλων και συνεργατών έδιωχναν από το μυαλό τους, ψάχναμε για στηρίγματα. Όταν φθάναμε στα όρια, τότε εκστόμιζαν κάποιοι από εμάς ψιθυριστά μεταξύ τους, είτε στους διαδρόμους περπατώντας σκεπτικοί είτε με τη λήξη χρονοβόρων κι εξοντωτικών συσκέψεων, μια παράφραση του Καζαντζάκη, που ένας έσπειρε ανάμεσά μας: 

«Δε θ’ αφήσουμε τη χώρα να χρεοκοπήσει στα χέρια μας… Αν και εμείς δεν φταίμε για τα όσα ζούμε, εμείς θα ’χουμε την ευθύνη αν τελικά χαθεί στην άβυσσο!»

Σαν να ’βγαινε από τα έγκατα της απελπισίας αυτή η ρήση, που κρατούσε σε εγρήγορση ένα κατάκοπο σύστημα ανθρώπων κι αξιών καταχωνιασμένων όμως βαθιά στη γη, λόγω των συνθηκών που έτρεχαν. Με τη βοήθεια ζυγισμένων κινήσεων, ουδέποτε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους πέρασε στον ταλαιπωρημένο εδώ και χρόνια κόσμο συναισθήματα ηττοπάθειας, όπως και το άγχος της ενδεχομένης πτώχευσης που διάσπαρτο αιωρούνταν εκεί μπροστά μας από την ημέρα που το παραλάβαμε. Όλα στο Λογιστήριο ήταν υπό έλεγχο, ασχέτως αν οι κύριοι παίχτες –υπάλληλοι, σύμβουλοι, φίλοι και εθελοντές– ζούσαν σε έναν ανεμοστρόβιλο συγχύσεων και δικαιολογημένης αγανάκτησης λόγω των εμμονών των «Θεσμών», που διέλυαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. 

Ο σκληρός πόλεμος που δινόταν από την κυβέρνηση για πρώτη φορά στα χρόνια της κρίσης ήθελε δυναμική υποστήριξη και κάλυψη, ή διαφορετικά, απαιτούσε εκνευριστικά σκληρά «logistics»… Αυτός ήταν ο ρόλος μας! 

Ευχαριστούμε…

Βρεθήκαμε κι οι τέσσερις να καθόμαστε σ’ ένα απομονωμένο τραπέζι στο υπαίθριο εστιατόριο με το όνομα «Στο Πρωία» που βρίσκεται στο βάθος της στοάς Πεσματζόγλου. Φόρεσα μαύρα γυαλιά ηλίου καλύπτοντας έτσι τους μελανούς κύκλους κάτω από τα μάτια κι αποφεύγοντας ταυτόχρονα το ενοχλητικό φως λόγω κούρασης. Θέλαμε να ξεσκάσουμε έστω και για λίγο από τον αποπνιχτικό από έγνοιες αέρα του Γενικού Λογιστηρίου. Το μενού νοστιμότατο. Κατά την ώρα του φαγητού κι ενώ είχαμε ξεκόψει λίγο από τα νούμερα και τους αριθμούς πίνοντας κόκκινο κρασί, γκαρσόν του εστιατορίου πρόσφερε τέσσερα ποτηράκια τσίπουρο κερασμένα από δυο κυρίες, δυο τραπέζια πιο μακριά. Αφήνοντας τα στο τραπέζι μας, ο μικρός μετέφερε και μήνυμά τους γραμμένο μ’ εννιά λέξεις σε χαρτοπετσέτα:

«Ευχαριστούμε που κλείσατε τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις μας!»

Έμεινα άναυδος βλέποντας αμήχανα το σημείωμα. Μια μοναδικά σκληρή κριτική μετά την έναρξη των επίμαχων κεφαλαιουχικών περιορισμών τα ’λεγε όλα, γραμμένη σε παλιόχαρτο από άγνωστες κυρίες, που μ’ ένα μελαγχολικό χαμόγελο μας χαιρέτησαν φεύγοντας! Όσο κι αν παιδευόμασταν, όσο κι αν ιδροκοπούσαμε ή ξενυχτούσαμε στο Γενικό Λογιστήριο, τίποτα απ’ αυτά δεν απάλυνε στα μάτια του ταλαιπωρημένου κόσμου τα βάσανα της καθημερινότητας.  

«Τελευταία φορά που τρώμε έξω… Αρκετά! Στο γραφείο πια το μεσημεριανό μας γεύμα, όπως εδώ και τόσους μήνες. Μια χαρά είναι οι σαλάτες και τα σάντουιτς του κυλικείου μας», δήλωσα με αποφασιστικότητα, αλλά και με πικρία…

Σιωπηλοί αφού ήπιαμε το ό,τι απέμεινε από το κρασί, ενώ το τσίπουρο ούτε που αγγίχθηκε, επιστρέψαμε στο σκοτάδι των γραφείων της οδού Πανεπιστημίου. Λίγες  λέξεις σε μια αράδα αποτύπωναν τα πάντα! Οι βαρύγδουπες κριτικές των βουλευτών της μπερδεμένης αντιπολίτευσης ωχριούσαν μπρος στον ωμό ρεαλισμό και καθάριο μήνυμα των δυο κυριών.

Ξημερώματα Τρίτης 24 Μαρτίου 2015

Στις 09:30 τη Δευτέρα 23 Μαρτίου τα τηλέφωνα στο γραφείο του αντιπροέδρου πήραν φωτιά. Κάθε υπουργός που είχε κληθεί ασκούσε τις δέουσες πιέσεις σε διοικητές Οργανισμών και λοιπούς, ώστε να συγκεντρωθεί βήμα-βήμα το επιθυμητό ποσό. Ο Μάρτιος τελικά φαινόταν να κλείνει χωρίς εκπλήξεις, αφού το δεύτερο μεγάλο κυνήγι εύρεσης χρημάτων έμοιαζε ότι θα γνώριζε την επιθυμητή επιτυχία. Παρ’ όλη την αισιοδοξία, όμως, ένα σημαντικό ταμειακό άνοιγμα εξακολουθούσε ν΄ απειλεί το κράτος στις δυο τελευταίες ημέρες του μήνα.

«Δημήτρη τι γίνεται, έχει τακτοποιηθεί το κενό για τις πληρωμές των μισθών και συντάξεων;»

Ήταν δυο τα ξημερώματα της Τρίτης 24 Μαρτίου, όταν το κουδούνισμα του τηλεφώνου με ξύπνησε απότομα. Στην άλλη πλευρά της γραμμής ο Αλέξης ζητούσε να μάθει για τη ρευστότητα του κράτους. Αγωνιούσε για την ύπαρξη πιθανού ελλείμματος στο τέλος του μήνα, αφού ήταν εις γνώση του το απεγνωσμένο πρωινό… σκάψιμο για το ξέθαμα χρήματος. Όπως ήταν γνωστό, είχε μεταβεί στη Γερμανία για διαπραγματεύσεις με την εκεί κυβέρνηση. Ο χρόνος επικοινωνίας υποδήλωνε αναμφίβολα ανησυχία, επακόλουθο ίσως κάποιας εμπλοκής. Τον καθησύχασα, δίνοντας πληροφορίες για τις χωρίς πρόβλημα πληρωμές των επόμενων ημερών. Με το πέρας της συνομιλίας, γύρισα στο κρεβάτι προβληματισμένος, αφού δεν τόλμησα να ξεστομίσω όλη την αλήθεια. Ένα κενό εκατό εκατομμυρίων ευρώ περίπου εξακολουθούσε να μας παιδεύει. Δεν υπήρχε, όμως, άλλη επιλογή από την πρόταξη ενός κατά συνθήκη ψέματος. Κάπου θα τα βρίσκαμε ψάχνοντας για τον από μηχανής θεό. Τελικά, τον ρόλο του σωτήρα έπαιξε, στο χρόνο ακριβώς που έπρεπε, η περιφερειάρχης της Αττικής η Δούρου.

«Εσύ έχεις αυτές τις έξυπνες ιδέες;»

Με φωνή όλο ένταση, το επόμενο πρωινό, προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ του επιτακτικού αιτήματος για δανειοδότηση του κράτους από τους πόρους της Περιφέρειας. 

Αν και η αντίδρασή της ήταν απολύτως δικαιολογημένη, η περιφερειάρχης, όπως αναμενόταν, αιφνιδιάστηκε. Δεν είχε προηγηθεί η οποιαδήποτε… προθέρμανση.

«Δεν υπάρχουν χρονικά περιθώρια για εξηγήσεις,  παραμυθιάσματα ή οτιδήποτε σχετικό… Καιγόμαστε, οπότε μας σώζεις με την οποιαδήποτε συνδρομή σου», ήταν η χωρίς πολλά λόγια απάντηση, η οποία μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις οδήγησε σε θετική κατάληξη.  

   Η αλήθεια για το ταμειακό έλλειμμα ξημερώματα της 24ης Μαρτίου σε ώρες δύσκολες, θα  μπορούσε να προκαλέσει αναστάτωση κι εκνευρισμό στην καταπονημένη ομάδα του Αλέξη στη Γερμανία, στοιχείο που θα επηρέαζε με δυσμένεια ακόμη και τις εκεί συνομιλίες. Παίρνοντας το ρίσκο, απλώς προκαλέσαμε ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας σ’ ένα κατάκοπο όμως στρατό, που αδημονούσε να τερματίσει μια πορεία στην έρημο. Κι ενώ φαινόταν ότι το τέλος της διαπραγμάτευσης απείχε δυο βήματα από την πόρτα μας, την επομένη μέρα πηδούσε ένα χιλιόμετρο μακριά. Έτσι, όλα τα απρόσμενα γεγονότα, οι κακότεχνες παρεμβάσεις των «Θεσμών» και οι όποιες τρικλοποδιές του Γιάνη έσκαγαν στο κεφάλι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Αυτό, σαν επίμονο μουλάρι, προσπαθούσε να βάλει ένα χρονοδιάγραμμα στη δουλειά του εκπληρώνοντας ένα και μοναδικό στόχο: Ν’ αντέξει σε κάθε αναποδιά, όσο οι καιροί και οι χρονοβόροι τακτικισμοί του Βαρουφάκη το απαιτούσαν! 

Για να μην χάνετε τις σημαντικότερες ειδήσεις, καθημερινά θα σας στέλνουμε στο email σας τις αναρτήσεις της ημέρας. Σας ευχαριστούμε που μας εμπιστεύεστε για την ενημέρωση σας!
Holler Box
Αρέσει σε %d bloggers: